Op 9 februari publiceerde het AD een artikel met de veelzeggende (en verbijsterende) kop: ‘Dyslexie is het gevolg van slecht onderwijs’. Dat vraagt om een reactie.

Wetenschappers die beweren dat dyslexie louter het gevolg is van slecht onderwijs: het is de wereld op z’n kop. Juist van de mensen die vanuit hun discipline een diepgravende bijdrage moeten leveren aan de oplossing van deze ingrijpende problematiek, verwacht je een stellingname die minder kort door de bocht is.

Kinderen met dyslexie lijden onder de probemen die zij tegenkomen in hun schoolloopbaan en willen vaak heel hard werken om de nodige stappen vooruit te zetten. Samen met leerkrachten en andere professionals die allemaal hun stinkende best doen. Voor hen is dit artikel ronduit een klap in het gezicht.

Gelukkig zijn er genoeg wetenschappers die de kwestie anders bezien. Die oog hebben voor de vele bewijzen dat er, ondanks kwalitatief goed lees- en spellingsonderwijs, leerlingen zijn die uitvallen. Zij onderschrijven de stelling dat er juist een biologische oorzaak is voor dyslexie. Een oorzaak die al aangetoond is bij kinderen die nog geen leesonderwijs hebben gekregen.

In het artikel wordt ook ingegaan op de toename van het aantal dyslexieverklaringen. Het Nederlandse Kwaliteitsinstituut Dyslexie (NKD) stelde in een reactie daarop dat het aantal dyslexieverklaringen al jaren op hetzelfde niveau ligt en dat het artikel “dyslexie in een kwaad daglicht stelt zonder dat hier bewijzen voor zijn.”

Laten we eindigen met een nieuwe stelling: een verkeerd beeld van ontwikkelingsproblemen wordt vaak veroorzaakt door slechte berichtgeving in de media.

Namens alle collega’s van BNT-Consult
Gerdie Nooijens